عاشقا نه های غزل

گر چه بیزاری ز من اما فراموشم مکنآتشی از اشتیاقم سرد و خاموشم مکنهمچو ماهی در محاق آن موی زیر روسریزهر را مثل عسل در باده ای نوشم مکنبارها دیدی که بی آغوش تو خوابم نبردای شب آرامشم درگیر آغوشم مکنروسری را روی سر اینسان نجیبانه مبندای پر از حسن و نجابت مست و مدهوشم مکنمی روی و جان من بارفتن تو می روددرد دوری تو بس دیگر کفن پوشم مکنآتشی از اشتیاقم می توانی حس کنی؟قصد رفتن کرده ای اما فراموشم مکن بیرجند 403/4/11 عاشقا نه های غزل...